Akty notyfikacyjne wysłane

„Akty notyfikacyjne, wysłane z Warszawy dnia 24 grudnia, Deboli wręczył wicekanclerzowi rosyjskiemu Ostermannowi dnia 3 stycznia 1792 roku. „Po przeczytaniu onej noty] bardzo grzecznie obszedł się ze mną, ale gdy oświadczył, iż bierze ad reierendum i na tym przestał, już i mnie należało nie wchodzić w materię. Niechże więc z pierwszego — dodał Deboli — to jest z grzeczności nasi ministrowie nie wnoszą, że nas będą głaskać pod brody, bo tego zapewne nie będzie; a z drugiej strony niechaj z niedostatku odpowiedzi ciż nasi ministrowie nie stchórzą, ponieważ tchórzostwo dowiedzie niechybnie do tego, że nas będą traktowali jak Żydów"136.
Odpowiedzią na polską notyfikację Konstytucji 3 Maja była dopiero deklaracja złożona przez Bułhakowa dnia 18 maja 1792 roku, a zawiadamiająca o wkroczeniu wojsk carskich na ziemie Rzeczypospolitej. Nadzieje królewskie okazały się złudne, chociaż — w rzeczy samej — o politykę wobec Rzeczypospolitej przez cały pierwszy kwartał 1792 roku toczyły się w Petersburgu zacięte spory między poszczególnymi koteriami dworskimi. List Stanisława Augusta Katarzyny II nie wzruszył. Natomiast do uszu Debolego doszły słuchy, że po otrzymaniu wiadomości o poparciu w Polsce Konstytucji 3 Maja przez większość sejmików sprawózdawczowyborczych w lutym 1792 roku imperatorową wybuchła gniewem, mówiąc między innymi „Jak oni śmieli przedsięwziąć odmianę formy rządu, którą ja gwarantowałam Tej odmiany czynią mi notyfikację! To taką rzeczą i z tym do mnie przyjdą, że mi wojnę deklarują! Co za konstytucja! Będąc otoczonymi od trzech mocnych sąsiadów, deklarować wolnymi chłopów, którzy przyjdą na grunt polski! Co za myśl! To by przeprowadziło do Polski większą część chłopów z Białej Rusi, a resztę by u mnie bałamucili"137.“(10)