Na południu Francji na tzw obszarze

„Na południu Francji (na tzw. obszarze prawa pisanego), gdzie utrzymało się prawo rzymskie, w dziedzinie małżeńskiego prawa majątkowego obowiązywały początkowo przepisy kodeksu teodozjańskiego oraz opartej na nim wizygockiej kodyfikacji dla ludności rzymskiej króla Alaryka (Breviarium Alarici, 506 r.), a później — w okresie odrodzenia nauki prawa rzymskiego — przepisy kodeksu justyniańskiego.
Żona wnosiła do małżeństwa posag (dos), który miał służyć na pokrycie potrzeb gospodarstwa (ad sustinenda onera matrimonii). Mąż stawał się właścicielem posagu. Do czasu recepcji prawa justyniańskiego wolno mu było alienować dobra posagowe za zgodą żony, po recepcji wszelka alienacja dóbr posagowych była niedozwolona. Po śmierci męża należące do posagu nieruchomości i nie oszacowane ruchomości przechodziły na żonę. W przypadku wcześniejszej śmierci żony przechodziły one na jej spadkobierców.
W nawiązaniu do rzymskiej donatio ante nuptias ustalił się zwyczaj ustanawiania przez męża na swym majątku oprawy (augmentatio dotis), która stanowiła dożywocie żony po śmierci męża. Wysokość oprawy ustalano początkowo w drodze umowy. Kiedy ustanowienie oprawy stało się obowiązkiem ustawowym, wysokość jej (równa wysokości posagu lub Vi albo Vi posagu) regulowały lokalne coutumey.“(15)