Pierwszymi sztucznie wytworzonymi

„Pierwszymi sztucznie wytworzonymi urządzeniami ogrzewania przez promieniowanie były ogniska w szałasach, następnie dotychczas spotykane kominki oraz stosowane od paru stuleci piece kaflowe. Rozwój nowoczesnego ogrzewania przez promieniowanie, zwanego ogrzewaniem płaszczyznowym, datuje się od roku 1900, w którym zastosowano do ogrzewania płaskie płyty ścienne z rurkami grzejnymi umieszczonymi w tynku gipsowym. W krótkim czasie zaczęto stosować ogrzewanie sufitowe, a następnie podłogowe. Później opracowano metalowe płyty promieniujące nadające się do ogrzewania pomieszczeń wysokich. Nowoczesnymi urządzeniami tego rodzaju ogrzewania są promienniki podczerwieni (gazowe i elektryczne).
Ogrzewanie pomieszczenia w ogrzewaniu płaszczyznowym np. sufitowym przebiega w imny sposób niż w ogrzewaniu grzejnikami. Ze względów zdrowotnych sufit pomieszczenia można ogrzać tylko do temperatury umiarkowanej. Powierzchnia grzejna sufitu musi być zatem znacznie większa niż powierzchnia grzejników z ogniw, ogrzewających pomieszczenie o tej samej wielkości.
Stosowane sposoby ogrzewania płaszczyznowego (przez promieniowanie) można podzielić następująco“(4)